‘Maar ik heb wel een hele leuke verrassing voor je’, zeg ik tegen mijn moeder (in het vervolg gewoon: Annie) bij het afsluiten van een telefoongesprek.
‘O ja? Wat dan?’, vraagt Annie.
‘Dat zeg ik natuurlijk niet’.
‘O’, zegt ze. En dan: ‘Je maakt me wel nieuwsgierig’.
‘Annies moeten leren dat ze soms even moeten wachten’, zeg ik wijs.
Af en toe zijn de rollen omgedraaid. De lessen die mijn Annie preekt, moeten ook in de praktijk gebracht worden. Daar help ik haar graag bij.