….
Ik schreeuw de naam van mijn vader als ik naar de akker ren. Langs de notenboom, de hooiopslag, de schuur waar de tractoren staan en dan draaf ik naar de silo’s.
Ik zie mijn vader al van een enorme afstand. Hij zit op de grond.
Als ik bij papa en de silo aankom, ben ik buiten adem.
‘Waar is Erik!’, schreeuw ik.
‘Hij had geen gasmasker op’, zegt mijn vader, ‘en hij zat niet goed aangelijnd. Hij is in de silo gevallen.’
‘Ga achter hem aan!’, roep ik terwijl mijn vader apathisch voor zich uitkijkt.
‘Ik heb toch geen gasmasker bij me’, zegt mijn vader geagiteerd alsof het mijn schuld is dat Erik nu in de shit zit.
‘Haal hem eruit!’, gil ik.
‘Moeten er nog meer doden vallen?’, roept mijn vader. Ik zie zijn ogen waterig worden terwijl zijn stem bars klinkt.
Bij de woorden ‘nog meer’ verstijf ik.