Zonder enige uitdrukking staart hij naar de tv. Hij hangt op zijn afgesleten plek op de bank. Al werkloos vanaf het moment dat hij geboren werd en te laf om zijn dagen zinvol in te vullen. Uitzichtloos. Hij wil verzorgd worden. Als een afhankelijk kind kijkt hij de wereld in.
‘Red mij! Zorg voor mij!’
Hij heeft al jaren geen contact meer met zijn familie. Ik weet dat hij een broer heeft, maar die heeft hij echt al tijden niet meer gezien. Maar voor hem hoeft het ook niet zo. Hij heeft een neef waar hij veel mee optrekt. Waar hij af en toe flink mee vecht en vervolgens wordt er door de mannen nergens meer over gepraat. Hij laat zich als een dier in de hoek jagen en gaat de confrontatie uit de weg.
Soms zou ik hem toe willen schreeuwen: open je ogen! Kijk wat het leven je te bieden heeft en haal er meer uit dan dat kansloze rondhangen, chillen en vechten met je neef! Maar dan kijkt hij me aan alsof ik een andere taal praat. Hij wurmt zich los uit mijn armen en wacht bij zijn lege etensbak.
Het is tijd om te eten.
Lekkere natte brokjes.