We fietsen door de stad. Er wacht een fijne borrel met nog leukere mensen.
We praten over het leven. Over wat er zo fijn is aan ons werk. Waarom we dit al jaren doen en vooral ook over hoe we dit volhouden.
Hij fietst harder dan ik. Zijn manier van zich manoeuvreren door de stadse drukte, lijkt op de manier waarop mijn broertje vroeger door de Dorpsstraat stuntte op zijn kleine fietsje. Dat die nog leeft, is een klein wonder.
‘Volgens mij moeten we de andere kant op!’, roep ik als hij rechtdoor fietst op de Koningsweg.
‘Wat?’, roept hij. Hij stopt op het fietspad. Een vrouw met een klein kindje kan hem net ontwijken.
‘Och’, roept hij innemend. ‘Je hebt gelijk. We moeten hier rechtsaf’.
Hij draait om. Dat doet de vrouw met het kindje voorop haar fiets ook.
‘Je moet ook luisteren’, roept ze naar mijn Manager. ‘Luisteren naar je vrouw!’
Nogal ongemakkelijk, lachen we allebei.
‘Wij moeten jullie iets vertellen’, zeg ik die avond bij het diner.
‘We hebben verkering’.
