Gistereavond deden we ineens volwassen.
Mijn lief trok een nieuw overhemd aan terwijl ik de vaatwasser even inruimde.
‘Ben je zover?’, vroeg de man die ik liefheb.
‘Bijna’, zei ik. Ik deed nog even wat lippenstift op.

‘Heb je de chocolaatjes?’
‘Ja, de bullets liggen op de bar’.
‘Oke. Dan gaan we’.

We hoefden geen jas aan. We liepen ongeveer dertig meter en belden aan bij een huis dat sinds kort wordt bewoond.

‘Kom binnen’, zei de buurman. ‘Loop maar meteen naar boven, daar is onze woonkamer’.
We schudden de buurvrouw en het buurjongetje de hand. We kregen koffie, spraken over de buurt die zo vooruit gaat en waar ze eerder hadden gewoond. Over keukens, hypotheken en banken. Ik vertelde over mijn kantoorthriller die in augustus uitkomt. De buurvrouw vroeg of het moeilijk was om op commando te schrijven. De buurman gaf te kennen dat hij graag op de boekpresentatie wil komen.
Toen vertelde lief over het drumstel dat hij net heeft gekocht.

Heel even viel er een angstige stilte, die mijn lief meteen met woorden vulde.
Uiteindelijk namen we zonder ruzie, John Williams of rijdende rechter afscheid.

‘Dag buurman! Dag buurvrouw. En kom gauw eens bij ons’.

Thuis sprong ik luidruchtig op ons bed.
Eindelijk. Wij zijn volwassen.

Aan mijn lief gaat het in elk geval nooit liggen dat ik mijn deadline niet haal.
Hoera!
*Snel verder schrijft*

Ik ben de lente. Maar om weer in mijn leuke zomerjurkjes te passen, moet ik voorlopig echt even wat minder chocoladebullets naar binnen werken. Ik neem er elke keer maar 1. Echt waar. Maar als je dat tien keer per week doet… En de rest is history.

Het is goed om jezelf een beloning in het vooruitzicht te stellen. Zodra ik mijn lievelingslentejrukje weer aan kan, mag ik dat wat mijn lief gisteren van mij voor zijn verjaardag kreeg. *springt*

De volgende middag schoof ik met twee andere gasten aan tafel.
Met hem en haar.
Mensen vonden het fijn dat ik op het laatste moment nog kon komen.
Het was inderdaad zo aardig van mijn nieuwe baas dat ik geheel ad hoc een middag vrij mocht nemen van kantoor. Dat ging ongeveer zo:
‘Mag ik wat vragen?’
‘Liever niet’ *druk was vanwege belangrijke afspraken en ICT-problemen*
‘Maar ik wil vanmiddag graag vrij’.
‘Toe maar’.

Natuurlijk was ik niet zo scherp als de andere tafelgasten. En natuurlijk was het een ongelooflijke afgang dat ik met mijn iPhone een foto probeerde te maken van de polaroid die na het tafelgesprek was genomen.

En natuurlijk zag Jan Kooijman dat en was dat hartstikke niet cool.
Wat wel cool was, was het Whatsappje van mijn zus.

‘Nichtje is door het dolle dat jij Jan Kooijman hebt gezien’.

Mijn nichtje is zo’n schatje. En ze heeft smaak ook.
Damn.

En verder hadden we natuurlijk een maand lang zonlicht, sushi, vrije tijd waarin we konden doen wat we wilden en kon ik mijn camping-engels een beetje bijspijkeren.

Natuurlijk heb ik bij thuiskomst wat foto’s op Facebook gezet. Want hallo. Voor sociale media had ik in New Zealand echt geen tijd.
Bent u nog nooit in New Zealand geweest? Ga dan en laat uw iPhone thuis.

Speciaal voor u zong ik een mooi lied! En ik wens u allen bijzonder fijne dagen. Want ik ben dol op iedereen die mijn website leest.

Fijne dagen!

Wij hebben buren. Een buur is degene die een plaats naast iemand inneemt of die dichtbij hem woont. Het zijn de bewoners der omgelegen huizen. Wellicht kent u het alom gerespecteerde gezegde. Over die buur en die verre vriend. Daarom nodigde ik ze uit. Op de koffie. Op zondagmiddag. We hadden chocolaatjes en blokjes nougat gekocht. Verder ruimde ik het huis op, haalde een doekje over de tafel en maakte een nette stapel van de rondslingerende tijdschriften.
Om drie uur ging de bel.

´Jullie hebben nog niet vaak in de tuin gezeten, of wel?’, zegt Buurman om tien voor half vier.
‘Jawel joh’, zeg ik. ‘En Casper is dolblij dat hij elke dag even naar buiten kan’.
‘Nou ja, ik bedoel’, zegt Buurman, ‘ik heb je er nog niet zien zonnen ofzo’.
‘Ze gaat ook niet in de voortuin zonnen’, zegt de buurman van mijn buurman.
‘Nou ja’, zegt Buurvrouw. Ze knipoogt. ‘À la Kees van Flodder?’

De buurman van mijn buurman nam nog een blokje nougat en het gesprek over.

´Leuk stukje´, zei de kapper.
Ik knikte. Het voelde toch een beetje als vreemdgaan, mijn eerste stukje in NL30. Ik ben al jaren mijn eigen kapster trouw.

Wilt u NL30 online lezen?
Dat kan.

´Mag ik die bijl ook houden?’, vroeg ik toen ik er klaar voor was om mijn surprise aan diggelen te slaan.
‘Nee, die heb ik uit de schuur gehaald, die is van pa’, zei mijn zwager.
‘Jammer, die had ik mooi op mijn werk kunnen gebruiken om knopen door te hakken’, vond ik.

Met een felle klap sloeg ik mijn surprise aan gort.