Stoere Schrijfster

Vanochtend kwam ik bij het naar buiten lopen ineens een nieuwe buurman tegen. Hij frummelde aan zijn hippe scooter, ik was nogal gehaast. Ik moest werken en in ons nieuwe huis ligt nog niet alles op zijn plek. Wel opgelucht dat ik er nu eens niet in mijn kluskleding bij liep, stond ik hem te woord. Dat hoort zo, bij een buurman. Daarmee praat je even, je zegt iets vriendelijks en gaat weer verder. Beviel het hem en zijn vriendin goed in het nieuwe huis? Hadden zij al wel signaal voor de tv en het internet? Van Ziggo mochten wij in elk geval nog steeds geen tv kijken. Hij zei iets over de vloerverwarming. Ik meende dat het allemaal wel goed kwam en vervolgens stapte ik in mijn auto. Vanavond lekker sushi eten met vriendinnen in Arnhem. Ik had er zin in.
Tot ik in de achteruitkijkspiegel iets gruwelijks ontdekte.

Ik kreeg spontaan een heftig Briget Jones gevoel en smste mijn zusje over deze gruwelijke gebeurtenis.
Gelukkig ondersteunde ze me heel liefdevol.

‘Haha! Wat een afgang!’

‘Dan heb je dus een goed boek geschreven’, vindt mijn collega die twee recensies van In naam van mijn vader naast elkaar heeft gelegd. Een sneer en een veer.
‘Dat is toch altijd zo, dat mensen verschillende meningen hebben over boeken?’
Ik knik dapper.

Renate Dorrestein vertelde ooit in een interview dat ze haar recensies alleen las als ze en fles wijn op had. Ik drink al geruime tijd alleen Roosvicee, dus de harde woorden kwamen zonder verzachtende omstandigheden binnen.

‘Het zal wel’, denk ik na het lezen van de sneer. En ik sla de krant dicht.

‘Doe je mee Aef?’
‘Ah, kom op, 1 spelleke dan’.
‘Het vreemdewoordenspel vind je toch wel leuk?’

Oke. Op het laatste stukje van het familieweekend schoof ik mijn boek opzij en deed ik mee met het vreemdewoordenspel. De papiertjes waarop door de deelnemers werd geschreven, schoof ik snel tussen de pagina’s van mijn schrijfboekje.

Want weet u bijvoorbeeld wat eurysoom betekent?
Dat is natuurlijk:
‘D’n oom van Camiel Eurlings’.
Of een vidiwall?
‘Via videoconferentie de mogelijkheid tot betaling van de kipknotsssss‘.

Eigenlijk ben ik niet zo’n spelletjesmens. Maar het vreemdewoordenspel blijft hilarisch. Gelukkig heb ik dit jaar geen Peon. Dat is een heel  vreemd woord voor ‘eenzame kerst’, zo heb ik dit weekend weer geleerd.

‘Hee moppie!’, roept een van de hanggroepjongeren naar me terwijl ik hardlopend het groepje passeer.
Door de walm weed kan ik niet zien of hij net 15 is of allang 16.
‘Doe normaal man!’, corrigeert iemand anders. ‘Ze had je moeder kunnen zijn!’

Maar toch bedankt.