Deze periode wensen we elkaar fijne dagen. Iedereen. Zonder nadenken roepen we: ‘fijne dagen!’.
We zouden elkaar ook een fijne gourmet kunnen toewensen. Want ook al zeggen we dat we deze manier van tafelen verafschuwen, statistisch is dat bijna onmogelijk. Klik!
Speciaal voor u zong ik een mooi lied! En ik wens u allen bijzonder fijne dagen. Want ik ben dol op iedereen die mijn website leest.
Wij hebben buren. Een buur is degene die een plaats naast iemand inneemt of die dichtbij hem woont. Het zijn de bewoners der omgelegen huizen. Wellicht kent u het alom gerespecteerde gezegde. Over die buur en die verre vriend. Daarom nodigde ik ze uit. Op de koffie. Op zondagmiddag. We hadden chocolaatjes en blokjes nougat gekocht. Verder ruimde ik het huis op, haalde een doekje over de tafel en maakte een nette stapel van de rondslingerende tijdschriften.
Om drie uur ging de bel.
´Jullie hebben nog niet vaak in de tuin gezeten, of wel?’, zegt Buurman om tien voor half vier.
‘Jawel joh’, zeg ik. ‘En Casper is dolblij dat hij elke dag even naar buiten kan’.
‘Nou ja, ik bedoel’, zegt Buurman, ‘ik heb je er nog niet zien zonnen ofzo’.
‘Ze gaat ook niet in de voortuin zonnen’, zegt de buurman van mijn buurman.
‘Nou ja’, zegt Buurvrouw. Ze knipoogt. ‘À la Kees van Flodder?’
De buurman van mijn buurman nam nog een blokje nougat en het gesprek over.
Gisteren vierde ik feest. Ik was jarig en nodigde mijn inner circle uit. Ik maakte een lunch en aan het eind van de dag stuurde ik iedereen weer naar huis. Ik had geen zin in een heftig feest in mijn crib. Een mens wordt ook een dagje ouder. Het was gezellig hoor, absoluut. De cadeautjes waren leuk, de mensen lief. Toch begrijp ik 1 sociaal maatschappelijk dilemma nog niet helemaal. Een groots obstakel dat de feestvreugde in alle ernst belemmert.
Waarom willen mensen zo graag in een kring zitten?
Ik heb mijn huiskamer zo niet ingericht, ik wil op mijn verjaardag echt niet als bediende rondlopen en er is niemand in mijn vriendenkring die niet even een poosje kan staan. Ik ben me ervan bewust dat mijn allergie uit mijn kindertijd komt en in mijn adolescentie gevoed werd door een nogal tuttig vriendje dat de stoelen alvorens het partijtje begon al in de kamer klaarzette. Vaak eindigde zo’n partijtje dan in een kringgesprek waarin 1 persoon het hoogste woord had en de vrouwtjes voor de bediening zorgden.
‘Wil je nog wat drinken?’
‘Graag. Ik moet het verjaardagscadeau er nog uit drinken’.
Ik voelde me altijd heel onprettig bij dit soort gelegenheden.
‘Waarom schuiven mensen onze stoelen in een kring?’, klaagde ik later tegen mijn Lief.
‘Mensen willen anderen niet buiten sluiten schatje’, zei hij.
Gisteren deed ik mijn beklag op Twitter over de #kringverjaardag. Hoogleraar sociale psychologie, Roos Vonk, meende dat een feestje begint in een kleine kring en dat mensen de andere feestvierders niet willen buitensluiten. Daardoor wordt de kring steeds groter. Mijn schatje trok zijn schouders op en zei gelukkig niet: ‘zie je nou wel’.
Ik deed research op internet. Er moest meer te vinden zijn over dit sociale dilemma. De Volkskrant schreef ooit over de kringverjaardag:
‘Essentieel voor de verjaardagskring is een grote hoeveelheid stoelen (gemakkelijke stoelen, eettafelstoelen, stoelen uit het tuinameublement, pianokrukken, stoelen van de buren, een kratje bier) die zo dicht mogelijk tegen elkaar aan in een wijde kring in de woonkamer worden geplaatst’.
Op verschillende fora krijgen angstige bijna-jarigen tips om hun verjaardag niet tot een kringfeest te laten eindigen. Omdat ik het beste met u voor heb, trakteer ik u alvast op de drie beste tips:
1 Verstop alle stoelen
2 Plaats hangtafels in de woonkamer
3 Zet watermeloen op tafel en schenk daar vodka overheen. Dan wordt het misschien nog gezellig.
Een fijne verjaardag!
We gingen naar the tree of life. Geen film die de kijker makkelijk bevat. Het is een verhaal dat nog lang nazoemt in je hoofd. Er zijn twee wegen door het leven: de weg van natuur en de weg van genade; je moet kiezen welk pad je volgt. Wat kies je? Tweeënhalf uur zaten we vastgeklonken in onze bioscoopstoelen.
Maar daar gaat het nou even niet om.
Na de film zijn er mensen die nog even nagenieten van de muziek. Er zijn ook mensen die na zo’n lange film graag opstaan en de zaal verlaten. Misschien moeten ze naar de wc, een trein halen of zijn ze er hartstikke klaar mee. De statige oude man die naast mijn lief zat, koos ervoor nog even te blijven zitten. En toen gebeurde er dit.
‘Mogen wij er even langs?’, vraagt een jongen aan de statige oude man.
‘Wij blijven nog even zitten’, zegt de statige oude man.
‘Luistert u nog even naar de muziek?’, zegt de jongen half lachend, half verbaasd.
De statige oude man knikt.
De jongen blijft staan.
‘Ik mag er toch g*dverd*mme wel langs?’, zegt de vriendin van de jongen met stemverheffing.
De statige oude man schudt van niet. Hij blijft nog even zitten.
De jongen en het meisje kruipen luid mopperend over de stoelen van het Louis Hartloopercomplex.
Een ander meisje struikelt over de oude statige man en zijn vrouw.
Lief en ik staan snel voor haar op.
‘Jezus Christus!’, roept het meisje. ‘Ik mag er toch wel even langs!’
‘Je moet gewoon even wachten! Trut!’, roept de oude statige man.
‘Wat een hufter’, zeg ik als we buiten zijn.
‘Ik had best iets willen zeggen’, zegt mijn lief.
‘Wat dan?’
‘Meneer, volgens mij heeft u de film niet helemaal begrepen’.
Al ruim acht maanden stond ik met mijn hakken in het zand. Ik manoevreerde tussen stenen, bergen zand en bouwverkeer. En ineens had ik er schoon genoeg van. Hoewel. Een huis vol zand is niet schoon.
Het was genoeg.
Na de kastjes en de muren (Aannemer, bouwfonds, gemeente) kreeg ik een meneer aan de telefoon van de gemeente. Hij ging over de planning.
‘Goedemiddag. Met Aefke ten Hagen. Volgens het Bouwfonds en mijn aannemer weet u wanneer ik een straat krijg’.
‘De straat van Aefke ten Hagen bedoelt u? Zeker weet ik dat. Dat is… ongeveer… nu moet ik niet liegen…. Als het allemaal mee zit willen we daar in de zomer mee beginnen’.
‘Zo, dat duurt dus nog even’.
‘Ja mevrouw, ik kan er ook niks aan doen. Ik heb al meer bewoners aan de lijn gehad’.
‘Volgens mij kunt u er dan wel wat aan doen’.
‘Nou, maar ik ben afhankelijk van…’
‘Als u meer bewoners aan de lijn krijgt, betekent dat volgens mij dat u niet communiceert. Als u tegen mij zegt dat het nog drie maanden duurt, weet ik dat ik de komende tijd mijn huis niet hoef te stofzuigen’.
‘Ja, maar als het Bouwfonds dat niet communiceert, dan kan ik daar ook niets aan doen’.
En zo stond ik nog even met mijn hakken in het zand en intussen veegt de meneer van de gemeente Utrecht zijn eigen straatje schoon.
Opgevangen dialoog tijdens een feestje.
‘En hoe oud zijn jouw kinderen?’
‘Mijn kinderen?!’
‘Ja?’
‘Ik heb helemaal geen kinderen’.
‘O?’
‘En jij?’
‘Ik heb ook geen kinderen’.
‘Hoezo niet?’
‘Ik heb dat nooit zo gehad, dat moedergevoel. En jij?’
‘Ik ook niet. Af en toe heb ik heel even dat weemoedige…’
‘O, dat heb ik helemaal niet!’
‘Hoe oud ben je nou?’
‘Ik?’
‘Ja?’
‘Ik ben achtendertig. Dus nu hoeft het ook niet meer. En jij?’
‘Drieënveertig’.
‘O nee, dan is het echt te laat’.
‘Ja’.
‘Wou jouw man ook nooit kinderen?’
‘Nee, nooit. En jouw man?’
‘Ik heb het hem meteen gezegd, want ik had twee voorwaarden’.
‘O ja?’
‘Ik wil niet in de stad wonen en ik wil geen kinderen’.
‘En dat zei je op jouw eerste date?’
‘Nee joh. De tweede’ .
Beide vrouwen lachen.
‘Mijn vriendin is trouwens net bevallen. Wat een poppetje is dat zeg’.
‘Wat leuk’.
‘Wil je de foto’s zien? Ik pak mijn Iphone even’.
Ik koop er geregeld een verjaardagskaarten. Inpakpapier of een leuk cadeautje voor een kind. Die rookworst hoefde voor mij niet zo.
Maar heeft u dit al gelezen?
Ik wist tot op de dag van vandaag niet dat er zulke kortzichtige mensen bij HEMA werkten.
Dag HEMA.
Heeft u deze al gezien? Voor als u al die kwelerige kerstliederen zat bent.
Net vierjarige kleuter tegen haar vriendinnetje terwijl ze haar ‘tutje’ in haar hand klemt:
‘Weet je, als ik vijf ben… – laat even een stilte vallen – …
dan gooi ik mijn tutje weg’.
Vanochtend kwam ik bij het naar buiten lopen ineens een nieuwe buurman tegen. Hij frummelde aan zijn hippe scooter, ik was nogal gehaast. Ik moest werken en in ons nieuwe huis ligt nog niet alles op zijn plek. Wel opgelucht dat ik er nu eens niet in mijn kluskleding bij liep, stond ik hem te woord. Dat hoort zo, bij een buurman. Daarmee praat je even, je zegt iets vriendelijks en gaat weer verder. Beviel het hem en zijn vriendin goed in het nieuwe huis? Hadden zij al wel signaal voor de tv en het internet? Van Ziggo mochten wij in elk geval nog steeds geen tv kijken. Hij zei iets over de vloerverwarming. Ik meende dat het allemaal wel goed kwam en vervolgens stapte ik in mijn auto. Vanavond lekker sushi eten met vriendinnen in Arnhem. Ik had er zin in.
Tot ik in de achteruitkijkspiegel iets gruwelijks ontdekte.
Ik kreeg spontaan een heftig Briget Jones gevoel en smste mijn zusje over deze gruwelijke gebeurtenis.
Gelukkig ondersteunde ze me heel liefdevol.
‘Haha! Wat een afgang!’