´Mag ik die bijl ook houden?’, vroeg ik toen ik er klaar voor was om mijn surprise aan diggelen te slaan.
‘Nee, die heb ik uit de schuur gehaald, die is van pa’, zei mijn zwager.
‘Jammer, die had ik mooi op mijn werk kunnen gebruiken om knopen door te hakken’, vond ik.
Met een felle klap sloeg ik mijn surprise aan gort.
´Rook jij weer?’, vraagt Zus aan Broertje.
Hij pakt een pakje shag uit de keuken en verdwijnt naar buiten. Zijn lief hoofdschudt.
‘Ach ja’, zegt ze.
‘Ik rook al heel lang niet meer’, zegt Zus trots.
Nichtje kijkt verbaasd op van haar tekening.
‘Ach wel waar mama! Laatst nog! Bij Christel!’
Afbeelding: Corbis.com
Al weken had ik me op de komst van mijn broer en schoonzus verheugd. Ze zouden vanuit de Achterhoek afreizen naar Utrecht. Op Twitte had ik al geinformeerd waar ik mijn broer en schoonzus met goed fatsoen mee kon nemen om te gaan eten. De vorige keer gooide het vleugje mierikswortel over de biefstuk broerlief roet in het lekkere eten.
´Bier! Bier!´, gilde hij verhit door het chique restaurant. De zweetdruppels parelden op zijn verhitte gezicht.
Bij Stairway to heaven was broer beter geluimd. Hij maakte wel een opmerking over de ober die met tattoos door de zaak rondliep. ´Schande´, vond hij terwijl hij die van hem keurig onder zijn overhemd had verborgen.
Later op de avond kwam niet alleen de drank, maar ook een oldskoolbord Scrabble tevoorschijn. Geen Ipad, Androide telefoon of Iphone. Gewoon samen rond de tafel met lettertjes en steentjes.
Kibbelend over bestaande en verzonnen woorden. Met maar 1 aangepaste spelregel.
Achterhoekse woorden mogen. Die gooit #wordfeud tenminste niet van het bord. Op enig moment zou ik graag even shuffelen of kiezen voor swap tils, maar wat ik met #wordfeud mis is het menselijk contact en de mooie dialogen. Op de chat is dat toch net even anders.
´Is dit iets?’, vraagt schoonzus. Ze legt een ‘e’ en een ‘i’aan een ‘h’.
‘Natuurlijk’, vindt Lief. De hei.
‘Een heidag’, vul ik aan.
‘Hei?’, zegt broertje. ‘Wat hei?’*
De ‘y’ wordt door hem ook gewoon voor een ‘h’ gelegd. ‘yh!’**, roept hij ter illustratie.
Het woord ‘wodn’, wordt ook gewoon goedgekeurd. Maar wat te denken van straattaal? Ik dis, wij dissen. Degene die dist, is een disser.
Maar dat woord werd genadeloos afgeschoten, waardoor enkele spelers ‘hellig’ het pand verlieten.
* Ik zie aan je dat er iets is. Wil je er iets over vertellen?
** Mag ik u vragen wat u hier doet?
Zaterdagavond was het zover. Ik zou mijn nieuwe schoonzus ontmoeten. Op het moment dat jongens hun ´meisje´meenemen naar het ouderlijk huis voor een barbeque, is er wel iets aan de hand dat lijkt op nogal serieus. Misschien scheelde het dat mijn schoonouders op vakantie waren. Daarom namen we zelf drank mee, vlees en marshmallows. Ik trok mijn lievelingsschoenen aan waarmee ik nog maar 1 keer was gestruikeld.
Ik vroeg me af hoe ze was, mijn nieuwe schoonzus. Zou het een verlegen muurbloempje zijn? Een ontzettende heterobitch of een kleine kattekop? Zou ze vriendelijk zijn, vals, slim of integer? Zou ze wel humor hebben? Dapper liep ik de keuken in en stak mijn hand uit.
‘Hoi. Ik ben Aefke’.
Ik had mijn eigen zus al vlak voor de kennismaking verteld dat de nieuwe schoonzus ernstig ziek was geweest de afgelopen weken. Ze had zelfs een paar dagen in het ziekenhuis doorgebracht. Dat had ik gehoord op Whatsapp.
‘Goh’, vond mijn zus. ‘Hoelang had ze toen al met Rein?’
‘Een week?’, gokte ik. ‘Misschien een maand?’
‘Dan moet je eens bij jezelf nadenken hoe het komt dat je zo ziek wordt van je nieuwe liefde’, zei ze serieus.
Ik weet niet meer precies hoelang het duurde voordat ik wist wanneer mijn nieuwe schoonzus voor het eerst bij hem had ‘gelogeerd’. Ik denk dat ze het na twintig minuten vertelde aan de keukentafel.
‘Dat hoef ik allemaal niet te horen, jongen!’, riep het zusje van Rein.
Ik legde het zusje van Rein en mijn nieuwe schoonzus na drie kwartier de keuze voor ‘seks met de knapste vrouw of de lelijkste man’ en zij riep na haar antwoord meteen haar kersverse liefde naar binnen.
‘Rein! Kom binnen! Ik moet je wat vragen!’.
Ik vertelde haar wat mijn zus over haar ziekbed had gezegd en we verslikten ons bijna in het laatste spiesje tomaat, pesto en mozarella.
De nieuwe schoonzus verzon zelf de meest bizarre keuzekwesties waarmee we de komende zestig woensdagen wel weer vooruit kunnen.
Midden in een hilarische keuze kwam mijn verliefde zwager de keuken binnen en vroeg: ‘En meiden? Hebben jullie het een beetje gezellig?’
‘Mwah’, zei het zusje van Rein.
‘Niet echt’, reageerde ik.
‘Doodeng’, vond mijn nieuwe schoonzus.
Nichtje komt logeren. Ze heeft voor drie weken spullen meegenomen en de fitnesskamer is omgetoverd tot een echt Nichtjeskamertje. Al haar knuffels liggen uitgestald, ze heeft haar eigen dekbed mee en een kussen waar ze het liefst op slaapt. Ze hoeft de boekjes die ik heb klaargelegd niet te lezen, want ze heeft zelf al een boek bij zich. Het gaat over Jubelientje.
Nichtje zwaait haar vader en moeder vrolijk uit. Ze helpt mijn Lief mee met koken en praat tijdens het sla schoonmaken alsof ze dagelijks bij ons over de vloer komt. Ze vertelt dat haar beste vriendin op vakantie is en dat ze wel eens een keelverstopping heeft gehad.
Als ze ons de volgende morgen om half zeven vol enthousiasme komt wekken omdat het allang licht is, begrijp ik nog beter wat mijn zusje bedoelde.
Je hebt morgen echt wat aan je dag!
We maken smoothies voor het ontbijt, mijn lief loopt om acht uur ´s ochtends door het huis omdat mijn nichtje zich heeft verstopt. Het was trouwens de eerste keer dat ik op zaterdag om negen uur in de stadsbus zat. Op weg naar Nichtjes beloofde jurk. Intussen leggen we haar uit waarom de mensen niet voorin de bus mogen uitstappen. Op Utrecht Centraal waagt iemand dit toch te doen. ´Oh! Aefke! Waarom stapt die meneer daar uit! Dat mag helemaal niet!´.
We laten Nichtje een paar jurken passen waarvan ze er een mag kiezen. Na drie jurkjes vindt ze het hartstikke mooi geweest en kiest. We lopen twee keer terug naar Utrecht Centraal omdat Nichtje moet plassen. Ik houd haar hand gedurende het hele avontuur goed vast.
Bij Sacha draag ik de hand van Nichtje even over aan mijn Lief. Twee paar halen, een betalen. Het kan nooit de bedoeling zijn geweest dat ik daaraan voorbij zou lopen. Ik vind een paar leuke sneakers en supermooie hakken die ik niet kan laten liggen. Met een afgeprijsde tas erbij loop ik naar de kassa.
Nichtje houdt mij goed in het vizier.
´Maar tante Aefke! Je hebt toch al heel veel schoenen?’
De verkoopster grinnikt.
‘En Tijmen! Tijmen! Ze neemt ook nog een tas!’
Ik heb niks tegen ijzel. Maar als er zulke berichten verschijnen op de dag dat ik van Utrecht naar het Oosten wil trekken…
Mwah.Ik wens u een schitterend mooi 2011 waarin we allemaal veel vooruitgang boeken!
‘Was het leuk bij de familie van je lief?’, vraagt zusje.
We drinken samen telefonisch koffie. Ik druk op het knopje van de Senseo en wacht even.
‘Hartstikke leuk!’, zeg ik. Ik vertel over de cadeautjes, de gedichten, de stoel waarop de laptop stond voor het geval Broer en Schoonzus die op vakantie waren nog online kwamen. Een smsje over buikgriep maakte snel een einde aan deze illustere hoop. We hebben Whitney (witnie!) meegezongen met een soort van Karaokeset en dat zorgde voor een hels kabaal. Ik vertelde over Broer Job die dagen in de keuken had gestaan om een bizar lekker diner tevoorschijn te toveren. Over het moment waarop Job vroeg:
‘Wie wil er nog witte chocolademousse?’
En dat ik riep:
‘Ikke! Ikke!”
En dat Schoonvader toen zei: ‘Volgens mij moet je morgen maar lopend naar de stad gaan’.
Zusje zucht.
‘Wat lijkt me dat gezellig’.
Ik beloof haar dat ze een keer mee mag.